01.02.2019 - 31.12.2020

Laboratorium Nowego Teatru. 2. edycja

Miejscowość Wydarzenia: Kraków

Zasięg: Międzynarodowy

Dziedzina: Taniec, Teatr

Rodzaj: Warsztaty, Kursy, Spotkania

Specjalność: Scenografia, Taniec współczesny, Aktorstwo, Rezyseria

Adresaci: Studenci uczelni teatralnych

Cykl: Rokrocznie

www Wydarzenia: https://www.teatrnowy.com.pl/projekt/laboratorium-nowego-teatru/

LABORATORIUM NOWEGO TEATRU to innowacyjny projekt edukacyjny, którego celem jest poszerzenie oferty edukacji artystycznej w Polsce i zagwarantowanie młodym artystom teatru możliwości kształcenia się pod opieką wybitnych twórców światowego teatru. Projekt ma charakter praktyczny, a jego beneficjenci mają możliwość podnoszenia swoich kompetencji artystycznych w trakcie wielomiesięcznej pracy artystycznej pod opieką wybitnych teoretyków i praktyków teatru. Program integruje młodych artystów i zapewnia im komfortowe warunki do realizowania projektów artystycznych; podnosi kompetencje polskich artystów poprzez tworzenie im szans profesjonalnego debiutu, przygotowanego pod opieką wybitnych artystów. Program skierowany jest do studentów i absolwentów polskich szkół teatralnych.

ORGANIZATOR

Stowarzyszenie Teatr Nowy

Adres: Krakowska 41

31-066 Kraków

Tel.: +48.12.4264506

e-mail: tomasz.teatrnowy@gmail.com

www: www.teatrnowy.com.pl

MIEJSCE WYDARZENIA

CELE WYDARZENIA

Celem projektu jest stworzenie młodym polskim artystom (studentom i absolwentom szkół artystycznych) warunków do realizacji własnych projektów artystycznych, w tym przede wszystkim pracy nad ich projektami artystycznymi w konfrontacji z wybitnymi twórcami polskiego i światowego teatru. Wszystkie działania w projekcie: Obozy Teatralne, warsztaty, masterklasy, mają na celu poszerzenie wiedzy i umiejętności uczestników projektu, pozwalają uczestnikom projektu na pogłębioną analizę własnych strategii artystycznych. Każdy z uczestników projektu, w efekcie pogłębionego procesu twórczego, zrealizuje w ramach Laboratorium Nowego Teatru spektakl. Laboratorium Nowego Teatru to projekt, którego celem jest zagwarantowanie młodym artystom teatru możliwości kształcenia się pod opieką wybitnych twórców polskiego i światowego teatru, a także konfrontowane własnych projektów artystycznych z twórczością artystyczną najwybitniejszych twórców światowego teatru. Projekt ma charakter praktyczny, a jego beneficjenci mają możliwość podnoszenia swoich kompetencji artystycznych w trakcie wielomiesięcznej pracy artystycznej pod opieką wybitnych teoretyków i praktyków teatru. Uczestnicy projektu wezmą udział w cyklu warsztatów prowadzonych przez polskich twórców teatralnych, a także w cyklu warsztatów mistrzowskich, prowadzonych przez wybitnych twórców światowego teatru (m.in. Daniela Nicolo, Enrico Casagrande, Philippe Quesne, Gianina Carbunariu). Ponadto uczestnicy projektu będą mieli okazję wziąć udział w trzech Obozach Teatralnych (wyjazdy zagraniczne, udział w festiwalach, spotkaniach z artystami, dyrektorami teatrów, kuratorami festiwali). W ramach projektu, jego uczestnicy będą również mieli okazję zrealizować własne projekty artystyczne, które zostaną wyprodukowane przez Teatr Nowy w Krakowie. W ramach Laboratorium Nowego Teatru zrealizowane zostaną m.in.: - 3 Obozy Teatralne (wyjazdy zagraniczne do Paryża, Monachium, Wiednia i Brukseli; udział m.in. w Festival d’Automne, KFDA, Muenchner Kammerspiele Showcase, Wiener Festwochen, spotkania z artystami, kuratorami, dyrektorami teatrów) - 3 warsztaty prowadzone przez polskich twórców teatralnych (prowadzący zostaną wybrani w dostosowaniu do potrzeb i zainteresowań beneficjentów) - 3 warsztaty mistrzowskie prowadzone przez wybitnych twórców światowego teatru (m.in. Philippe Quesna / Nanterre Amandier, Daniela Nicolo i Enrico Casagrande / MOTUS, Gianina Carbunariu) - 3 produkcje teatralne

PROPONOWANI WYKŁADOWCY, JURY, ARTYŚCI, ZESPOŁY

Jurorzy: Piotr Sieklucki, Tomasz Kireńczuk

Prowadzący masterklasy: Gianina Carbunariu, Daniela Niccolo i Enrico Cassagrande / MOTUS, Joanna Kos-Krauze, Prodromos Tsinikoris, Goran Injac, Lola Arias, Marcin Oliva Soto

ZAKRES MERYTORYCZNY / WYKONYWANY PROGRAM

2019

1 czerwca – 30 września 2019:nabór do udziału w Programie

15 października: ogłoszenie wyników naboru do udziału w Programie

21-25 listopada: Listopad: Obóz Teatralny w Paryżu

9-12 grudnia: masterklasy z Danielą Nicolo i Enrico Casagrandem / MOTUS

13-14 grudnia: masterklasy z Gianiną Carbunariu

18-21 grudnia: warsztaty mentoringowe z Joanną Kos-Krauze

2020

14-18 lutego: masterklasy z Gianiną Carbunariu

24 kwietnia - 4 maja: masterklasy z Goranem Injacem

15 maja - 15 czerwca: Obóz teatralny online (Theatre du Nanterre Amandiers, Muenchner Kammerspiele, The Wooster Group)

8-16 czerwca: masterklasy z Prodromosem Tsinikorisem

2-12 lipca: Obóz Teatralny online / Festival Theaterformen

6-29 lipca: masterklasy z Lolą Arias

1 sierpnia - 22 listopada: próby do spektakli "Robotnica, albo 27 omdleń klasy robotniczej", "VHS / Visual Homemade Stories" i "Spektakl dyplomowy, albo kilka piosenek o przemocy w teatrze"

7-11 wrzesnia: warsztaty mentoringowe z Marcinem Oliva Soto

25-26 września: pokazy premierowe przedstawienia "Spektakl dyplomowy, albo kilka piosenek o przemocy w teatrze"

19-20 października: pokazy premierowe spektaklu "Robotnica, albo 27 omdleń klasy robotniczej" w reżyserii Darii Kubisiak

6 listopada: prezentacja spektaklu "To my jesteśmy przyszłością!" w reżyserii Jakuba Skrzywanka na 24 Międzynarodowym Festiwalu Teatrów dla Dzieci i Młodzieży "Korczak dzisiaj".

21-22 listopada: pokazy premierowe (bez publiczności) spektaklu "VHS / VISUAL HOMEMADE STORIES" w reżyserii Klaudii Gartung-Wójciak

Artyści zakwalifikowani do udziału w Laboratorium Nowego Teatru: Karolina Szczypek, Daria Kubisiak, Klaudia Hartung-Wójciak

Projekty artystyczne realizowane w ramach programu:

Klaudia Hartung-Wójciak, VHS

Projekt „VHS” (tytuł roboczy) to opowieść o początkach transformacji na czterech performerów i cztery keyboardy. Materiał wyjściowy do projektu stanowić będzie archiwum domowych nagrań VHS reżyserki, jak i współpracujących performerów i performerek. VHS narodził się w latach 70. Odznaczał się niską ceną, możliwością wytwarzania ogromnej ilość kopii w ramach systemów produkcyjnych jak i chałupniczych (domowych). Nośnik ten szybko podbił rynek zachodni, wytwarzając swoistą kulturę VHS. W wypożyczalniach na całym świecie zdobyć można było arcydzieła sztuki filmowej jak i niszowe, niskobudżetowe produkcje. Filmy erotyczne, filmy grozy, kino akcji, kino azjatyckie, europejskie – dostępne na wyciągnięcie ręki, sprawiły, że film stał się sztuką radykalnie egalitarną, dostępną dla każdego, znoszącą podziały na pomiędzy produktem artystycznym i nieartystycznym. Namiętne kopiowanie, wielokrotne odtwarzanie, przewijanie wywierały znaczący wpływ na jakość i kształt zapisu. Zapisu, który z każdym kolejnym odtworzeniem morfował, zużywał się i zmieniał jakość. W niezliczonej liczbie kopii, zaczęły powstawać jednak materiały jedyne w swoim rodzaju – oryginalne i niepowtarzalne, dostępne tylko wąskiemu gronu odbiorców, a mianowicie domowe nagrania wideo. Rozwój VHS i pierwszych kamer domowych związany jest w Polsce ze zmianą systemową i przypada na wczesne lata 90. To wówczas zaczęły napływać do nas masowo produkty ze „świata Zachodu”, to wówczas powstały setki wypożyczalni VHS, a w domach pojawiły się odtwarzacze kaset i kamery, które rejestrowały codzienność. Kamera pojawiła się w gospodarstwach domowych rejestrując to, co najbardziej osobiste – narodziny, życie domowe, wspólne posiłki, wycieczki, niedzielne spacery, sobotnie popołudnia. Przy czym niezauważanie, w przestrzeniach gdzieś pomiędzy, oko kamery rejestrowało dźwięki miast, ulic i domów, odgłosy radia, odgłosy samochodów, tramwajów, przypadkowe rozmowy, gwar. Oko kamery rejestrowało także konkretne miejsca, reklamy, plakaty, produkty i przedmioty – rejestrowało pewien okres czasoprzestrzenny z jego całym zapleczem społeczno-kulturowym. Obecnie na nośnikach analogowych znajduje się zapis konkretnych czasów – lat 90. To zapis, którego wizualność i charakter wpływają znacząco na sposób pamiętania tamtego okresu. Wychodząc od historii peryferyjnych, marginalnych i prześnionych, wydobytych z nośników już zapomnianych i porzuconych, planujemy uchwycić momenty konstytutywne codzienności doby transformacji. Poddając materiał analizie, rekonstrukcji i przetworzeniu zamierzamy poszukiwać emancypacyjnego potencjału VHS, pojmowanego jako utracony moment wymiany i wspólnoty, zapis naznaczony porażkami i niedoskonałościami (charakterystycznymi dla okresu początków transformacji), zapis, w którym wczesny kapitalizm odsłania sam siebie i pozycję „społeczeństw praktykujących”, stwarzając przestrzeń do wytworzenia własnej kontropowieści. Zdobyte materiały zamierzam poddać wraz z performerami/performerkami serii rekonstrukcji, dokonując improwizacyjnych przesunięć i „manipulacji”. Wychodząc od konkretnej strategii pracy z zespołem skupimy się na wydobywaniu teatralności/ nieprzystawalności/skodyfikowania/porażkowości danych sytuacji komunikacyjnych. W ramach projektu będziemy poszukiwać kodu kapitalizmu, zapisanego w codzienności domowych nagrań video i scenicznego „tu i teraz”. Kodu, który jeszcze „u swoich początków” odsłania sam siebie.

Daria Kubisiak, Robotnica

Tego samego dnia miejscowy działacz PPR i były członek rady zakładowej w Poznańskim przyjechał do fabryki, by agitować robotnice. Otoczony przez rozgniewane kobiety, uderzył czy też popchnął jedną z nich. Wybuchło zamieszanie; około dwudziestu siedmiu kobiet zemdlało – to zbiorowe omdlenie być może było symulowane, jak sugerował śledczy z PPR. Taka specyficzna forma współpracy zelektryzowała strajk. Mdlejące kobiety rozładowały napiętą sytuację, ponieważ uwaga wszystkich skupiła się na cuceniu „nieprzytomnych”. Zarazem jednak zbiorowe omdlenie miało ten skutek, że wyolbrzymiło cały incydent, który zaczął jawić się jako masowa przemoc. Omdlenie potwierdzało także kontrolę nad przestrzenią fabryki: robotnice zademonstrowały, że w swojej fabryce mają prawo robić, co chcą, nawet jeśli tym czymś ma być leżenie bez przytomności.(Padraic Kenney, Budowanie Polski Ludowej. Robotnicy a komuniści 1945-1950, przeł. Anna Dzierzgowska, W. A. B., Warszawa 2015, s. 135)

Robotnica to w zamyśle propozycja projektu performatywnego o charakterze dokumentalnym. Projekt będzie dotyczył badań związanych z pracą i życiem krakowskich pracownic fabryki. Celem projektu jest pytanie o emancypacyjny charakter pracy polskich robotnic w kontekście ruchów feministycznych i zamysłu nad tradycją teatrów robotniczych. Oprócz wejścia w historię powstawania klasy robotniczej to co wydaje się najbardziej interesujące to aktywnie pracujące ciało robotnicy. Koncentrując się na ciele pracującym chciałabym się zastanowić nad jego historią, pamięcią, mechanizmami działania, wykonywanymi powtarzalnymi czynnościami oraz strategiami stawiania oporu. Pracujące ciało interesuje mnie nie tylko z perspektywy wykonywanej pracy, ale również, to kiedy jak i gdzie odpoczywa, jak funkcjonuje w życiu codziennym czy rodzinnym. Cielesny podmiot kobiecy, wydaje się ciekawą strategią emancypacyjną warto więc przyjrzeć się jego funkcjonowaniu w społeczeństwie. Robotnica mieni się z jednej strony jako zbiorowy podmiot będący reprezentacją swojej grupy społecznej, jednak robotnica posiada też swoje prywatne indywidualne życie interesuje mnie to jak spędza wolny czas, jakie są jej poglądy, opinie, marzenia, co czyta i co ją zajmuje. W ramach projektu zamierzam zatrudnić się w jednej z krakowskich fabryk na stanowisku produkcyjnym, żeby samemu doświadczyć zadań wykonywanych przez pracownice oraz poznać ich miejsce pracy. Kolejnym etapem jest zbiór historii i opisów życia robotnic owej fabryki, które zostaną przez aktorów i aktorki wcielone lub opowiedziane. Istotnym aspektem pracy nad projektem będzie znalezienie takiej formy teatralnej, która z jednej strony odda charakter fabryki jako miejsca pracy, odnajdzie sposób na teatralną reprezentację kobiecego ciała w pracy, a także taki rodzaj kontaktu aktora z widzem w ramach, którego podczas scenicznego spotkania w empatyczny sposób będzie można opisać doświadczenie krakowskich pracownic fabryki, włączając w to osobiste historie.

Karolina Szczypek, Taktyki upokorzenia

Projekt Taktyki upokorzenia porusza temat mobbingu i tego jak zmienia się ciało osoby przeżywającej sytuację przemocy werbalnej bądź niewerbalnej. Ważnym punktem odniesienia przy obserwacji procesu zmian w ciele mobbingowanym będzie bioenergetyka Alexandra Lowena. W pierwszym etapie działania zatrudnię się w różnych miejscach pracy w celu zebrania materiału badawczego wychodzącego poza mobbing w moim środowisku zawodowym. Codzienną praktyką podczas tego etapu będzie zapis dziennikowy oraz prowadzenie obserwacji na temat przemocy w relacji podwładny – przełożony i ewentualna interwencja słowna przy zaobserwowaniu przekroczeń psychicznych bądź fizycznych. Podczas drugiego etapu chciałabym zaprosić na szereg warsztatów anty mobbingowych prowadzonych przez specjalistów. Warsztaty będą miały charakter egalitarny i otwarty. W trzecim etapie pracy, wraz z osobami, które będą chciały opowiedzieć o swoich przeżyciach ( zaproszonymi podczas półrocznej pracy badawczej albo warsztatów) związanych z doświadczeniem bycia mobbingowanym będziemy pracowali nad skonstruowaniem działania scenicznego, które przedstawimy widowni.

WARUNKI UCZESTNICTWA (ODPŁATNOŚĆ) / ADRESACI WYDARZENIA

Laboratorium Nowego Teatru to projekt edukacyjno-artystyczny Stowarzyszenia Teatr Nowy w Krakowie. Jego pierwsza edycja rozpoczęła się w 2018 roku i trwa do końca 2019 roku. W pierwszej edycji projektu uczestniczą: Marta Malinowska (AT Warszawa), Pamela Leończyk (AT Warszawa), Agata Koszulińska (At Warszawa) i Jakub Skrzywanek (AST Kraków). Druga edycja projektu realizowana będzie w latach 2019-2020. Do udziału w drugiej edycji projektu zaprosimy 3 młodych polskich artystów, studentów i absolwentów szkół teatralnych (do 2 lat po ukończeniu szkoły). Wybór uczestników projektu zostanie dokonany przez powołaną do tego celu komisję, na podstawie projektów artystycznych, zgłoszonych przez artystów. Udział w projekcie jest dla jego uczestników bezpłatny.

Powrót
Powrót

Wydarzenie pn. „Laboratorium Nowego Teatru. 2. edycja” (ID 1996) zostało zapisane w bazie danych. Proszę poczekać na akceptację przez Moderatora serwisu Kalendarium. Po zaakceptowaniu Wydarzenia będzie ono widoczne na stronie internetowej: … oraz zostaną Państwo o tym fakcie poinformowani odrębnym mailem.

Uprzejmie przypominamy, że zobowiązani są Państwo do stałego aktualizowania danych swojego Wydarzenia. Aktualizacje te będą również każdorazowo akceptowane przez Moderatora.

Ponadto w terminie 1 miesiąca od daty zakończenia Wydarzenia są Państwo zobowiązani, oprócz aktualizacji danych, do dodania Relacji z Wydarzenia. Relacja powinna zawierać dodatkowe informacje i zdjęcia dotyczące przebiegu imprezy.

Uprzejmie informujemy, że Moderator serwisu Kalendarium może w każdym momencie edytować niniejsze Wydarzenie.

OK
Pliki cookies na stronie. Aby zapewnić poprawne działanie strony na stronie wykorzystujemy pliki cookies. Wraz z wejściem na stronę, niektóre pliki mogły już zostać zapisane w folderze przeglądarki.